Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Paralysis


H αναμενόμενη, ala Godot, συμφωνία  σηματοδοτεί την πιο «Ευρωπαϊκή» επερχόμενη εκλογική περίοδο. Με τα μέτρα πέραν του 2019  οι δανειστές  κατόρθωσαν να «σπάσουν» τον εθιμικό τυφώνα υποσχέσεων και παροχών που συνοδεύουν τα εγχώρια προεκλογικά δρώμενα. Παρ’ ότι τα μέτρα έχουν την αρνητική σήμανση του περιορισμού των συντάξεων είναι φανερό πως αντιστοιχούν με τη λύση του μαθηματικού προβλήματος επιπέδου Γ. Δημοτικού : 3,2 εκ εργαζόμενοι με μέσες μηνιαίες απολαβές των 1000 ευρώ επαρκούν για να χρηματοδοτήσουν 2,3 εκ με ανάγκες συντάξεων 700 ευρώ , 3,3 μη ενεργού πληθυσμού και 0,6 εκ εργαζόμενων του «στενού» δημοσίου με μηνιαίες αποδοχές 1200 ευρώ. Καθώς το πολιτικό προσωπικό αδυνατεί να διατυπώσει το πρόβλημα, αυτό επιλύεται μέσω της all time classic εξιστόρησης του εξωτερικού καταναγκασμού των Δανειστών και του ΔΝΤ οι οποίοι  επιβάλλουν μειώσεις.

Με τον γνωστό γλαφυρό του τρόπο το ΚΚΕ διατύπωσε το πρόβλημα της συγκυρίας: Μεταξύ μιας μεγάλης ανατροπής και του δύστροπου σήμερα μεσολαβεί η πιθανή κατάρρευση (πηγή)

Είναι φανερό πως βρισκόμαστε στο μέσο μιας παραλυτικής ισορροπίας όπου καμμιά ενδογενής  δύναμη δεν μπορεί να πυροδοτήσει μια ριζική τομή: Ούτε η πληβειακή πλειοψηφία μπορεί να δημιουργήσει συμβάντα αριστερότροπης φαντασιακής ολικής ανατροπής , ούτε μερίδες του καθεστωτικού πλέγματος (οικονομικές δυνάμεις, κρατικές γραφειοκρατίες, ακαδημαϊκές ομάδες)   μπορούν να οργανώσουν μια έξοδο «φιλελεύθερου αναπτυξιακού σοκ».

Η παράλυση επιτείνεται από την αξιοθαύμαστη ευκαμψία με την οποία η συμπονετική αριστερά αλλάζει ρόλους και εκφράσεις. Με το επιχείρημα ότι είναι αμόλυντη από την διαφθορά μπορεί με ασφάλεια να πολτοποιήσει κάθε έννοια ρητορικής συνέπειας. Διαχειρίζεται με άνεση το μενού της συντηρητικής διακυβέρνησης και προβάλλει συνεχώς η έννοια της σταθερής διακυβέρνησης , των αχρείαστων ρήξεων , της ασφάλειας των αγορών. Επιτεύγματα της περιόδου όπως ο τουρισμός και η περάτωση των μεγάλων έργων παρουσιάζονται εκκενωμένα από το οικονομικό τους περιεχόμενο: ο τουρισμός αυξάνει τον όγκο του μέσω επισκεπτών συνεχώς μειούμενου διαθέσιμου λόγω της επιτυχίας της εσωτερικής υποτίμησης (η τάση έχει καταγραφεί από το 2011)  , ενώ τα έργα περατώθηκαν μέσω της επιτυχούς εφαρμογής του πιο διευρυμένου φιλελεύθερου Σδιτ.Ταυτόχρονα υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις εκκινούν με ενδιαφέρουσες καινοτομίες : το Υπουργείο Παιδείας ευτυχώς έκανε μηνυτήρια αναφορά στον πρόεδρο των Φροντιστών και έτσι διεσώθει το αδιάβλητο των εξετάσεων ( το αξιόπιστο θα τεκμηριωθεί το 2020) ενώ αξιωματικά  το Υπουργείο Υγείας δεν μπορεί να ελεχθεί από την Βουλή.  Το τέχνασμα δεν είναι νέο: οι Loula Ertogan συνέδεσαν την διακυβέρνηση τους μετά από επεμβάσεις του ΔΝΤ που έκανε την «βρώμικη δουλειά» της εξισορρόπησης. Οι πολιτικές καμπύλες είναι ασύμπτωτες με τις καμπύλες οικονομικής εξυγίανσης.

Εσχάτως κυκλοφορούν και θεωρίες ότι το άγχος και η έρπουσα δυσφορία μπορούν να εκδηλωθούν ως πολιτικό δρώμενο ανεξέλεγκτης αναταραχής , ως ένα δίδυμο πολιτικό πλάσμα της οικογένειας του Δεκεμβρίου του 2008 (πηγή). Βρίσκω την θεωρία σχετικά αισιόδοξη , γιατί δεν υπολογίζει πως οι κυρίαρχες ομάδες του κρατικο-πολιτικού θεάματος υπερέχουν έναντι των πληβείων της κοινωνικής περιμέτρου. Ταυτόχρονα η νοηματική εκκένωση του ρητορικού ρεπερτορίου της ονομαζόμενης «ριζοσπαστικής» αριστεράς προκαλεί μια περαιτέρω αφασία.

Η «μενουμεευρώπη» μερίδα, ορθά αντιτείνει την ανάγκη του «αναπτυξιακού σοκ» μόνο που αυτό δεν μπορεί να γίνει εν κενώ. Μόλις πριν μερικούς μήνες ο Σεβ συναίνεσε στην αύξηση των εργοδοτικών εισφορών αφήνοντας την αντιπολίτευση εκκρεμή.

Οι ενδογενείς ισχυρές οικονομικές δυνάμεις είχαν προ πολλού προεξοφλήσει την «συμπονετική» διακυβέρνηση και είχαν εύκολα προσαρμοστεί στο νέο  επίπεδο πολιτικής ισορροπίας με  χαμηλή ένταση. Με μεγαλύτερη οξυδέρκεια από  εγχώριους αναλυτές που βλέπουν  παντού «ιδεοληπτικούς κρατιστές» οι οικονομικές και γραφειοκρατικές ελίτ διέγνωσαν τον εκτραχηλισμένο αριστερόφωνο λαϊκισμό ως αυθεντικό σύμπτωμα ενός περιφερειακού κομφορμισμού. Άλλωστε το πλέγμα εγχώριων ισχυρών-ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας διαχειρίστηκε την υψηλότονη  αρχικά συμπονετική διακυβέρνηση με  ψυχραιμία και αποτελεσματικότητα, αποδεικνύοντας ότι ήξεραν να αντιμετωπίσουν μια τυπική εξέγερση “micro-insiders” με πλαστικά ηθικοπολιτικά θεμέλια και όχι τίποτε «άκαμπτους» ιδεοληπτικούς . To κοινωνικό αποτύπωμα και η έκφραση τους είναι σχεδόν παμπάλαιο : κρατικοδίαιτη «καπατσοσύνη» ala Πασοκ του 80, κοινωνική κινητικότητα εντός του κράτους και όχι δια μέσω του κράτους. Για αυτό ,από πλευράς δανειστών, η διαχείριση 14-17 αποδεικνύεται «ευκολάκι».

Είναι φανερό ότι ακόμη και το πτωχευμένο κράτος είναι σε θέση να εξασφαλίσει θεσμούς και λειτουργίες αναπαραγωγής του ευέλικτου διευρυμένου πολιτικού προσωπικού. Μια προσεκτική ματιά στους πόρους , τις διαδρομές και τις συναινέσεις που εξασφάλισαν οι ΜΚΟ για τους πρόσφυγες , μπορεί να αποκαλύψει πως το παλιάς κοπής πελατειακό κράτος με τις προσλήψεις μπορεί να αντικατασταθεί από το νέο κράτος διανομής «δικτύων» .

Η Ευαγγελική αναπαράσταση της παραλυσίας έχει ένα πραγματολογικό δεδομένο που διαφεύγει μόνιμα. Πριν από το θαύμα , οι φίλοι του παραλύτου έχουν να επιτελέσουν ένα έργο, με σοβαρή σωματική και πνευματική δαπάνη. Πρέπει να τον μεταφέρουν πάνω σε ένα δύσκαμπτο κρεβάτι , να ανέβουν ένα όροφο για να συναντήσουν τον Ιησού στην σκεπή. Μάλιστα μετά το θαύμα ο ιαθείς , προτού  καλά καταλάβει τι του συμβαίνει , πρέπει να σηκώσει το κρεβάτι του και με αυτό στον ώμο….. να περπατήσει. Συμπέρασμα :  πριν και μετά το θαύμα χρειάζεται σοβαρή και επίπονη εργασία αλλιώς θα περιμένουμε το Βιβλικό Θαύμα στην ξεκούραστη «μελό» εκδοχή του.

 

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Ο σκοταδιστικός αντι-σκοταδισμός


 
 
Σήμερα λοιπόν μάθαμε από τις εφημερίδες πώς μια αστική διαφορά για εκατό χιλιάδες ευρώ μπορεί να επισείσει ποινή φυλάκισης οκτώ χρόνων χωρίς αναστολή!

Ταυτόχρονα η ποινή αυτή κοινοποιείται με ένα μίγμα συναισθημάτων ικανοποίησης και ελπίδας. Μια μερίδα «ορθολογιστών» ελπίζει πως η ποινή θα συνετίσει «αδύναμους» «απελπισμένους» οι οποίοι εξαπατήθηκαν.

Τριάντα εννιά χρόνια πριν το βαθύ Ελληνικό κράτος, απειλήθηκε από το αυτόνομο κράτος που ίδρυσε στο σπίτι του ο Βασίλης Τσιρώνης και μετά από μια «νόμιμη» επιχείρηση τον αυτοκτόνησε μια και έξω για να διασωθεί το κύρος  (πηγή)

Είναι αυτονόητο πως η ποινή του Σώρρα είναι καταφανώς πολιτική.

Αν ο ίδιος δεν είχε εμπλακεί σε μια πολιτική ίντριγκα η διαφορά των εκατό χιλιάδων θα είχε επιμετρηθεί αλλιώς. Όμως σε μια συγκυρία χονδροειδών πολιτικών μονομερειών , οργανικών αυταρχισμών που διαχέονται σε όλες τις συχνότητες του κοινωνικού σώματος, η ποινή απολαμβάνει της γενικής αποδοχής και η γραφική φιγούρα του αναζητούμενου φυγόδικου γίνεται το νέο «άλλο» περιγέλαστο.

Με την τυπολογία της ριζικής κριτικής, ο Σώρρας έχει δίκιο , όταν λέει στο τραγελαφικό διάγγελμα του, ότι η φυλάκιση του μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό αίτημα.

Η ανήμπορη   πολιτεία και κοινωνία δεν μπορεί να αναμετρηθεί με το «ανορθολογικό» που αναπαρήγαγε ως αποτέλεσμα ατελέσφορων κυριάρχων και «εναλλακτικών» πολιτικών  , στο καθ’ αυτό επίπεδο της πολιτικής και μετασχηματίζει με τον πιο αυταρχικό τρόπο , το πολιτικό επίδικο σε αστικό. Ταυτόχρονα  με την οπτική του πιο παρακμιακού  και γλοιώδους εκ των «άνω» ορθολογισμού προσδοκά από τα «ταλαίπωρα» θύματα του ιντριγκαδόρου να πεισθούν μέσω της δικαστικής απόφασης

Μετά τον Τσιρώνη , σχεδόν σαράντα χρόνια, η Ελληνική Πολιτεία και Κοινωνία εμφανίζει το αποκρουστικό ρηχό ψευδομοντερνίστικο πρόσωπο της.

 

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Η συμφωνία του τσαμπάση


 
 
 
Η τελευταία ταινία του Matt Damon για τον Jason Bourne με τον ομώνυμο τίτλο  είχε μια ενδιαφέρουσα πτυχή : ο ήρωας προσπαθεί να ξεφύγει από τον δολοφόνο του στην φλεγόμενη Αθήνα. Νυχτερινές διαδηλώσεις με εκατοντάδες μολότοφ, πανδαιμόνιο με Ματ , δεκάδες ελληνικές σημαίες, γενικό χάος , ανακοινώσεις για «κατάσταση ανάγκης» , οπλοφόροι σε ταράτσες , εκτελέσεις εν ψυχρώ και όλα αυτά με την δυνατότητα της CIA να παρακολουθεί τα πάντα μέσω καμερών, να κατευθύνει τον εκτελεστή εναντίο του Bourne με ακρίβεια χιλιοστού: αυτή είναι η Αθήνα που θα δει ο μέσος θεατής της ταινίας.
Δεν φτάνει που η Αθήνα παρουσιάζεται ως εάν οι αναρχικοί είναι εκατό χιλιάδες η δε Στουρνάρα δεν είναι παρά ένας από τους χίλιους διακόσιους δρόμους που γίνονται επεισόδια, η αρνητική έκπληξη έρχεται στο τέλος της ταινίας όπου αναφέρονται οι τεχνικοί συντελεστές. Αυτό το κινηματογραφικό νυχτερινό υπερθέαμα καταστροφών έχει γυριστεί στην Τενερίφη όπου εργάστηκαν συνολικά περίπου διακόσιοι  άνθρωποι μόνο ως τεχνικοί. Στις αναφορές της ταινίας απουσιάζουν οι ηθοποιοί που έπαιζαν το πλήθος.
Ο κύριος Damon δεν φτάνει που μας παρουσιάζει ως Ευρωπαϊκή εκδοχή του Χαλεπίου ,  δεν γύρισε ούτε μια σκηνή στην Αθήνα για να πληρωθεί κανένας τεχνικός, ηθοποιός και τελικά έστησε μια νύκτα Δεκεμβρίου 2008 με  κοστούμια, ελληνικές πινακίδες, Ματ κλπ όλα «κατασκευασμένα». Αν τα γύριζε αυτά στην Αθήνα θα μας έμενε η δυσφήμηση αλλά θα «έπεφτε» και κανένα ευρώ στην πόλη.
Με κάποιο τρόπο ο Damon μας αντιμετώπισε όπως η διεθνής κοινή γνώμη: εξεγερμένους και εκνευρισμένους κατά της λιτότητας , αρκετά γραφικούς όμως  ώστε να μας αρμόζει η συμπάθεια προς τον αδύνατο αλλά και η απαραίτητη απόσταση για το «ου μπλέξεις». Ωραία η Αθήνα με τις φλόγες αλλά όχι και να βάλουμε τα λεφτά μας να την να κινηματογραφήσουμε. Συμπαθείς οι Έλληνες ως το αρχέτυπο της Ευρωπαϊκής λιτότητας, αλλά η απόσταση ασφαλείας επιτρέπει την έκφραση συμπάθειας.
Την ώρα που  η λεγόμενη δεύτερη αξιολόγηση καθυστερεί λόγω του συγχρονισμού ενός πλήθους παραγόντων και ενώ η βλάβη από την παράταση είναι προφανής, διάφοροι συντελεστές από το Ευρωπαϊκό σύστημα δεν φείδονται επαίνων και ευσήμων εκδηλώνοντας την υποτίμηση τους μέσω του υποκριτικού παραγορητικού λόγου. Οι όποιοι ικανοποιημένοι από την πορεία των μεταρρυθμίσεων δεν μπορούν να επέμβουν ώστε να τελειώνει η εκκρεμότητα;
Η αξιολόγηση μοιάζει με τις ιδιόμορφες συμφωνίες του τσαμπάση ( ζωέμπορα) στις ζωοπανηγύρεις της μεταπολεμικής αγροτικής Ελλάδας. Ο τσαμπάσης παίρνει προμήθεια από αγοραστή και πωλητή. Πριν καλά καλά κλείσει η συμφωνία παίρνει τα χέρια των συναλλασσόμενων και τα υποχρεώνει σε μια χειραψία συμφωνίας. Οι συναλλασσόμενοι συνεχίζουν να διαφωνούν στο τίμημα αλλά τα χέρια τους δεμένα κινούνται πάνω κάτω από την επέμβαση του ζωέμπορα. Η χειραψία μπορούσε να κρατήσει πολλά λεπτά ή να λυθεί στο τέλος προς απογοήτευση του μεσολαβητή. Την σκηνή αυτή μας παρέδωσε μοναδικά ο Τορνές στον «Μπαλαμό».
Αυτή η συμφωνία για την αξιολόγηση ,είναι μια ουσιαστικά μια επερχόμενη συμφωνία που τυπικά μπορεί να ακυρωθεί  ανά πάσα στιγμή αλλά κάποιος ενδιάμεσος έχει πάρει τα χέρια των πρωταγωνιστών και τα κινεί δεμένα ως εάν να έχει λήξει το θέμα. ‘Όλα είναι κατανοητά : η κυβέρνηση πρέπει να κρατήσει μια στοιχειώδη αριστερόφωνη ρητορεία ότι μάχεται σκληρά, οι δανειστές πρέπει να παριστάνουν ότι ξέρουν τι θέλουν τελικά, επομένως η αενάως επερχόμενη συμφωνία βολεύει τις κλασσικές δυνάμεις αδρανείας όπως αυτές έχουν σχηματιστεί μετά το τρίτο μνημόνιο.
Μια πραγματική έξοδος της Ελλάδος στις αγορές ίσως να ήταν τόσο ριζική αλλαγή που να απορρύθμιζε τους πάντες ,έστω και αν ρητορικά αυτή είναι η λεγόμενη «λύση».
Εδώ και καιρός όλο και γίνεται ορατός ο κίνδυνος πως το καινοφανές μοτίβο της συμφωνίας για μια επερχόμενη συμφωνία η οποία όμως μπορεί να μπλοκάρει , αυτή η διαρκής συνθήκη μιας πραγματικότητας υπό αίρεση , να γίνει όχι μόνο ένα ενδιάμεσο στάδιο αλλά μια επερχόμενη μακρά περίοδος «κανονικότητας».  

 

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Η μελαγχολία της αντίστασης


 
Το να διαβάσεις 400 περίπου σελίδες  συντεταγμένες σε 3 κεφάλαια και 20 παραγράφους δεν είναι τόσο απλό.
Ιδίως όταν κάθε κεφάλαιο είναι μια ενιαία γιγαντιαία κειμενική ενότητα , μια υπερπαράγραφος, με μια σειρά από εγκιβωτισμένες παράγραφούς οι οποίες διακρίνονται μεταξύ τους  με μια ποικιλία σημείων στίξεων. Εντός των ενιαίων κεφαλαίων  ενυπάρχουν εξαντλητικές ρεαλιστικές περιγραφές , εσωτερικοί μονόλογοι και δύο μοναδικά δοκίμια για την ιστορία της αρμονίας στην μουσική και την βιοχημεία της  σήψης. Αυτός  ο εκτεταμένος κειμενικός σχηματισμός ,μέσα από την δαιδαλώδη γραμμική υφή του, μπορεί να αποδώσει μοναδικές στιγμές λεπτών συναισθημάτων , πολιτικές αναφορές ενώ τελικά εξιστορεί μια ενδιαφέρουσα πλοκή.
Αναφέρομαι στην «Μελαγχολία της Αντίστασης» , το δεύτερο βιβλίο του Lazlo Krasznahorkai που μεταφράζεται στα Ελληνικά.
Το βιβλίο υπερχειλίζει από μελαγχολία ενώ λείπει η αντίσταση: μια μικρή κοινωνία βυθίζεται σχεδόν υπνωτισμένη σε μια ατμόσφαιρα δυσπραγίας όπου οι ήρωες χαρακτηρίζονται από τα συναισθηματικά τους τραύματα και τις μικροπρεπείς ιδιοτέλειες τους.
Η αξία της «Μελαγχολίας» είναι ότι μόνο αυτή η σχεδόν βασανιστική εκτεταμένη γραφή μπορεί να αποδώσει την αίσθηση της βαθμιαίας διολίσθησης σε κατώτερα επίπεδα υλικής ζωής και κατίσχυσης της ιδιοτέλειας ,αυτό το γλίστρημα από το κοινότοπο στο κατώτερο.
Διαβάζοντας ένα βιβλίο για το απλό καθημερινό που σήπεται τόσο αργά ώστε κανείς να μην το καταλαβαίνει ,ξαφνικά επιμετρά τον τεράστιο χρόνο από το 10 στο 17 , επτά χρόνια μνημονιακής μελαγχολίας με αντιστασιακές εξάρσεις.
Η κυβέρνηση , αφού ως αντιπολίτευση έπαιξε τα ρέστα της, ασκώντας  ότι βέτο υπήρχε,  φτάνει ασθμαίνουσα σε μια ακόμη  κρίσιμη διαπραγμάτευση προσδοκώντας ότι κανείς άλλος δεν πρέπει να το «παίξει» Σύριζα , δηλαδή να διεκδικεί το μονοπώλιο της τελευταίας λέξης ,του βέτο. Η κοινωνία υπομονετικά πληρώνει όταν μπορεί όλους τους φόρους, διαμαρτύρεται χωρίς τις επινοημένες θεατρικότητες και τις υστερικές μπαλαφάρες  . Ποτέ άλλη κυβέρνηση δεν είχε τόσο παθητική συναίνεση και λυμφατική αντίδραση .
Το περιβάλλον έχει όλα τα χαρακτηριστικά δύο διαφορετικών διεξόδων : μπορεί να είναι η αφανής εσωτερική περίοδος που προετοιμάζει την μεγάλη αναγέννηση που πάντα έπεται ενός χρόνου εσωστρέφειας ή μπορεί να είναι μια υπνωτική σήψη των τραυματισμένων και των ιδιοτελών σαν τους ήρωες της «Μελαγχολίας».
Τα μαθηματικά δεδομένα είναι εναντίον μας: το αριθμητικό άθροισμα των πραγματικών αδύναμων και των λειτουργικά εξαρτημένων από το κράτος μέσω διαφόρων νομικών και εθιμικών ρυθμίσεων είναι μεγαλύτερο από τον «καθαρό» τομέα εισφοράς εσόδων προς το κρατικό ταμείο. Αν θεωρήσουμε πως τα πολιτικά προτάγματα είναι απλά  αιτήματα εισοδημάτων τότε δεν υπάρχει σωτηρία : η οποιαδήποτε πολιτική δύναμη που επιθυμεί να κυβερνήσει πρέπει να υποσχεθεί τα φανταστικά εισοδήματα της μαθηματικής πλειοψηφίας. Αν η εσωτερική ανισομέρεια συνδυαστεί με την γενικευμένη αταξία του «Δυτικού» κόσμου τότε η πρόγνωση καλύτερα ας μην καν διατυπωθεί.
Στην «Μελαγχολία», το καταπληκτικό εγκιβωτισμένο δοκίμιο για την βιοχημεία της σήψης αναδεικνύει  πως  το φαινόμενο με την οντολογική και αισθητική απαξία είναι ένα πλούσιο πολύπτυχο χημικό φαινόμενο που τεχνικά ίσως και να εκστασιάζει τους ειδικούς. Το κακό με την σήψη είναι πως είναι ανεπίστροφο φαινόμενο, δεν αλλάζει φορά αν εκκινήσει.
Η «Μελαγχολία» με τις πολλαπλές σημάνσεις της , μου υπενθύμισε πως η υπνωτική κατάσταση είναι τόσο επικίνδυνη. Ακόμα και η παράφωνη , σχεδόν υστερική φάση των αντιστάσεων του 10-12 φαντάζει κάποτε προτιμότερη ως στοιχειώδης αναστροφή.   

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Kisenosato


 
 
Η Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017 είναι ιστορική για τον κόσμο του Σούμο: Μετά από 19 χρόνια ένας νικητής του τουρνουά (Yusho) είναι Ιαπωνικής εθνικότητας και θα προβιβαστεί στην ανώτατη κλάση των Yokozuna.Στην κλάση αυτή οι παλαιστές έχουν ένα μοναδικό προνόμιο να την διατηρούν ανεπίστρεπτα ανεξάρτητα από αποτελέσματα και διατηρούν τον τίτλο μετά την έξοδο από την ενεργό δράση. Αντίθετα με τις άλλες πολεμικές τέχνες στο Σούμο δεν υπάρχουν κατηγορίες ανάλογες με το βάρος αλλά η ταξινόμηση γίνεται με βάση τις νίκες στην ενιαία κατηγορία. Την τελευταία εικοσαετία Yokozuna είναι κυρίως Μογγόλοι και η απονομή στον Ιάπωνα Kisenosato είναι γεγονός μεγάλης εμβέλειας.
Η πάλη Σούμο είναι η τελευταία τελετουργική πολεμική τέχνη που διέπεται από αυστηρούς εξωαγωνιστικούς κανόνες. Οι παλαιστές γυμνάζονται και διαμένουν συνεχώς στα γυμναστήρια , διάγουν ένα οιονεί κοινοβιακό μοναστικό βίο με αυστηρή γραμμική ιεραρχία και επετηρίδα. Οι αθλητές παρακολουθούνται στην προσωπική τους ζωή , επιβραβεύεται ο οικογενειακός βίος και εξωαθλητικές ατασθαλίες τους αποστερούν τίτλους και θέσεις Η πάλη συνοδεύεται από μια αυστηρή εισαγωγική τελετή με συγκεκριμένες κινήσεις , ειδικές ενδυμασίες κριτών, ανακοινώσεις αθλητών και αποτελεσμάτων με ζωντανή εκφώνηση χωρίς μικρόφωνα, αλάτι που διώχνει τα πνεύματα και αυστηρά προσδιορισμένες κινήσεις εισόδου και αναχώρησης.
Την τελευταία τριακονταετία με την  μεγάλη κοινωνική ανάπτυξη στην Ιαπωνία, η έφεση για ένα τόσο αυστηρό βίο μειώθηκε ενώ αντίστοιχα πολίτες άλλων χωρών είδαν μια ευκαιρία εισόδου. Μέσα σε δέκα χρόνια η κρίσιμη μάζα των Ιαπώνων πρωταθλητών μειώθηκε  ενώ αυξήθηκε η εισροή των Μογγόλων. Ενώ το άθλημα παραμένει ως αυστηρά Ιαπωνικό, διεξάγεται στην επίσημη μορφή στην Ιαπωνία και το παρακολουθούν Ιάπωνες , έχασε βαθμηδόν την Ιαπωνική αριστεία. Για να την επανακτήσουν οι Ιάπωνες χρειάζονται τουλάχιστον πέντε χρόνια , υπό την προϋπόθεση ότι μια νέα ροή γηγενών αθλητών θα ενισχυθεί. Η αυστηρή ιεραρχία στα γυμναστήρια και το πολύπλοκο σύστημα κατατάξεων και αγώνων που διαμορφώνει μια ισχυρή ελίτ αθλητών των υψηλών κλιμάκων καθιστά τις δραματικές αλλαγές δύσκολες στην κορυφή. Οι Ιάπωνες έκαναν υπομονή 20 σχεδόν χρόνια να δουν «δικό» τους αθλητή στην ανώτατη κλάση του πιο Ιαπωνικού αθλήματος που διεξάγεται στην Ιαπωνία.
Η αντίφαση είναι οδυνηρή και οι Ιάπωνες για να απαλύνουν την αμηχανία οδηγούνται σε μια παράτολμη απόφαση. Προτείνουν στην Ολυμπιακή επιτροπή να περιλάβει το Σούμο στα ολυμπιακά αθλήματα. Έχουν βρει αντίστοιχες εθνικές ομοσπονδίες και εργάζονται για την υιοθέτηση του αιτήματος τους. Ο σκοπός τους είναι να κερδίσουν Ολυμπιακά μετάλλια στο άθλημα τους στους επερχόμενους Ολυμπιακούς του Τόκυο το 2020. Όμως η υιοθέτηση του Σούμο ως Ολυμπιακό άθλημα θα σημάνει και την αφυδάτωση του, τον εκπεσμό από ένα τελετουργικό θέατρο πάλης σε ένα άνοστο θέαμα μεγαλόσωμων παλαιστών. Το Σούμο χωρίς τελετές , αλάτια, πολύχρωμα άμφια διαιτητών , βροντώδεις εκφωνήσεις ,αυστηρές κομμώσεις κλπ  είναι ανιαρό. Οι πραγματικοί φίλοι του Σούμο ελπίζουν να μη δουν την διακωμώδηση του στην μορφή του Ολυμπιακού αθλήματος.  
Με κάποιο τρόπο οι ΗΠΑ έχουν πάθει ότι και οι Ιάπωνες με την εθνική τους πάλη.
Πρωταγωνίστησαν ενεργά στο στήσιμο θεσμών και κανονισμών της παγκοσμιοποίησης μέσω της οποίας απολάμβαναν μια διαρκή ανάπτυξη. Η ανάπτυξη άνοιξε διόδους προσβάσιμους από άλλους προς το εσωτερικούς μηχανισμούς του συστήματος και όπως οι Ιάπωνες θεατές ξαφνικά είδαν πως οι πρωταγωνιστές του εθνικού πρωταθλήματος της παγκοσμιοποίησης είναι οι «Μογγόλοι» Κινέζοι επιχειρηματίες, οι «Μογγόλοι» μετανάστες προς τις Ηπα, οι «Μογγόλοι» μεσαίοι εισοδηματίες των Brics κλπ κλπ. Η διαφορά από τους Ιάπωνες του Σούμο είναι ότι αντί να περιμένουν καμιά πενταετία σεβόμενοι τους κανόνες αλλάζουν τους κανόνες εδώ και τώρα.
Αν οι γενικές τάσεις διαμορφώνονται και  κρυσταλλώνονται σε αποφάσεις ηγετών τότε οι ΗΠΑ έκαναν την τέλεια επιλογή ηγέτη : ένας «τρελός» ένας ασεβής προς τα ειωθότα μπορεί να ανατρέψει τους κανόνες που αυτός επέβαλε , απλά γιατί τώρα μάλλον δεν τον συμφέρουν.

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Η λέσχη της απάτης


 
 
 
 
Είμαι ο Joachim Helms και ζω στο Meinz.

To 1997 δούλευα σε μια μεσαία Γερμανική εταιρεία ως υπεύθυνος πωλήσεων για την Αφρική.

Από τα μέσα του 90 είχαμε δει μια αναδυόμενη αγορά στο Μαρόκο και την Τυνησία για προϊόντα τελικής επεξεργασίας υφαντουργίας. Είχαμε αργήσει και έπρεπε να δράσουμε γρήγορα. Μετά από μια μικρή έρευνα και κάτω από την πίεση των γεγονότων ξεκινάμε συνεργασία με τον Jamel Idrissi  στην Καζαμπλάνκα. Ο Jamel μας φάνηκε υπερδραστήριος με γνώσεις της τοπικής αγοράς αλλά είχε ένα επιθετικό στυλ και μια συμπεριφορά παράδοξη που προσομοίαζε σε μαφιόζο.

Ξεκινήσαμε με επιτυχία χωρίς προβλήματα και περίπου το Σεπτέμβριο του 97 ο Jamel μας προτείνει κάτι ριζικό : να του παραδώσουμε εμπορεύματα υπερπολαπλάσιας αξίας από νομίζαμε ότι μπορεί να απορροφήσει η αγορά και να μας πληρώσει σε 4 μήνες. Η πρόταση ήταν ελκυστική γιατί θα μπορούσε να «σώσει» τις πωλήσεις μας του 1997.

Μίλησα  με τους υπεύθυνους της εταιρείας και προς μεγάλη μου έκπληξη ,αποφάσισαν να δεχθούμε την πρόταση. Μέχρι τον Δεκέμβριο  παραδώσαμε εμπορεύματα αξίας τεσσάρων εκατομμυρίων μάρκων. Στις αρχές όμως του 1998 διαπιστώνουμε ότι οι πληρωμές δεν έρχονται. Ο Idrissi δεν απαντά στα τηλέφωνα και σε εποχές χωρίς μαζικό internet ο μοναδικός τρόπος είναι οι αλλεπάλληλές επισκέψεις. Ευρίσκομαι σε κατάσταση διάλυσης , δεν τον βρίσκω στα γραφεία του και ταυτόχρονα διαπιστώνω πως κτίζει μια εντυπωσιακή βίλα στο μεγαλοαστικό προάστιο Californie. Συμβαίνει το χειρότερο σενάριο : ο μαφιόζος μας έχει φεσώσει. Σε λίγο βρίσκουμε τον Idrissi να διακινεί προϊόντα του ανταγωνισμού. Η εταιρεία δεν χρησιμοποιεί νομικές υπηρεσίες από την Γερμανία και μου ζητά να εκκινήσω ένδικα μέσα με τοπικούς δικηγόρους. Ζω ένα εφιάλτη. Ταυτόχρονα αναζητώ ένα αντικαταστάτη του Idrissi ενώ η αγορά βοά πως μας έχει εξαπατήσει.

Στα μέσα του 1998 με καλούν στην διεύθυνση της εταιρίας και είμαι έτοιμος να παραλάβω την απόλυση μου. Κι’ όμως ,μου ανακοινώνουν ότι μου αποδίδουν ένα πολύ ενδιαφέρον bonus πωλήσεων! Ταυτόχρονα ο οικονομικός διευθυντής μας αναλύει πως τα χαμένα τέσσερα εκατομμύρια είναι καλυμμένα από την ειδική νομοθεσία για εξαγωγές σε χώρες με υψηλό ρίσκο και εκπίπτουν από την φορολογία. Στο τέλος ο διευθυντής παραγωγής μας ανακοινώνει ότι όλες οι τελευταίες παραδόσεις ήταν από παρτίδες με μερικά προβλήματα που δεν επηρέαζαν τις εφαρμογές στο Μαρόκο.

Το  1998 κατάλαβα ότι υπάρχουν μεγάλοι και θρασείς απατεώνες αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν κάποιοι που ξέρουν την απάτη και την αφήνουν να εξελιχθεί γιατί έχουν ένα ευρύτερο συμφέρον.

Σήμερα ο Idrissi ευρίσκεται στο Μόντρεαλ υπόδικος για απάτες. Μετά τη δική μας περιπέτεια αντί να αποταμιεύσει τα κέρδη του συνέχισε στο ίδιο μοτίβο μέχρι που αναγκάστηκε να φύγει από το Μαρόκο. Οι απατεώνες δεν ξέρουν που να σταματήσουν .

Είμαι ο Γιώργος Α και κατοικώ στο Κερατσίνι

Είμαι 64 ετών , άνεργος εγώ και οκτώ χρόνια , χωρισμένος με ένα γιο 15 χρονών που ζει με την μάνα του. Η τελευταία σταθερή δουλειά μου ήταν το 2008. Έχω σωρευμένα χρέη στην εφορία από χαράτσια & Ενφια 3100 ευρώ, στην ΔΕΗ 1500 Ευρώ για το ρεύμα στο πατρικό μου στην Αγχίαλο,  και άλλα 3000 ευρώ χρωστώ σε άλλο κωδικό στην εφορία , γιατί εισέπραττα για οκτώ μήνες την σύνταξη της μητέρας μου , με την οποία ζούσαμε . Σύνολο :7600 ευρώ.

Δεν δικαιούμαι επίδομα ανεργίας και δεν μπορώ να πάρω σύνταξη πριν τα 67 γιατί δεν έχω 100 ένσημα την τελευταία πενταετία. Συντηρούμαι με σποραδικές δουλειές ,τα εβδομήντα ευρώ σε κάρτα σίτισης της Θεανώς και τη σταθερή βοήθεια φίλων.

Άκουσα για τον Σώρρα και την Ελλήνων Συνέλευση στο καφενείο. Κατάλαβα ότι ήταν μούφα από την πρώτη στιγμή. Δεν είχα όμως να χάσω παρά 60 ευρώ.

Είναι ιδρυτικό μέλος της Συνέλευσης Νίκαιας και έχω υπογράψει όλα τα πληρεξούσια του Σώρρα. Με αυτά έχω καταθέσει ενστάσεις στην εφορία και ίσως κάτι γίνει. Ακούω για την απάτη του Σώρα και γελάω. Μόνο με εξήντα ευρώ βρήκα μια χαραμάδα αισιοδοξίας , φίλους με το ίδιο πρόβλημα και την ευκαιρία να ταλαιπωρώ την εφορία.

Είμαι με τον Σώρρα αλλά ξέρω ότι είναι απάτη. Ήταν η μοναδική μου ελπίδα.

 

Είμαι η Ελένη Α

Είμαι απόφοιτος Γυμνασίου και το 1982 προσλήφθηκα στην Εφορία με διαγωνισμό του Υπουργείου Οικονομικών. Έχω εργαστεί σε τρεις μεγάλες επαρχιακές πόλεις. Ο πατέρας μου ήταν στρατιωτικός όπως και ο πρώην άντρας μου. Δεν έχω παιδιά.

Το 2002 με πλησίασε φίλος του πατέρας μου και με ενημέρωσε για την δυνατότητα να μεταταχτώ στην ΚΥΠ. Μου ήρθε νταμπλάς. Ακολούθησαν πέντε συναντήσεις και από τον Οκτώβριο του 2002 εργάζομαι στην ΚΥΠ σε διάφορα πόστα κυρίως όμως με ότι έχει σχέση με οικονομικά θέματα : ναρκωτικά, λαθρεμπόρια, κλπ.

Από το 2014 ασχολήθηκα με τον Σώρρα. Είμαι μέλος της Συνέλευσης Νικαίας με άλλο όνομα και ταυτότητα. Η υπηρεσία ξέρει πως ο Σώρρας είναι απάτη από την αρχή. Δεν είναι δουλειά μου να ρωτάω αλλά ενώ τα ξέρουν όλα απλώς καταγράφουν εδώ και δύο χρόνια τα πάντα: μέλη, επαφές με δημάρχους, τραπεζίτες, βιομήχανους.

Προχθές η υπηρεσία μου ζήτησε να αλλάξω ευθύνη και μου έδωσαν άδεια 3 εβδομάδων. Σιγά μην πάρω άδεια, καταθέτω την άλλη βδομάδα τα χαρτιά για σύνταξη.

Ακούω για την ξαφνική ανακάλυψη της απάτης και γελάω

 

Hypothesis

Η ανάρτηση είναι προϊόν μυθοπλασίας και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Τυχόν ομοιότητες είναι συμπτωματικές

 

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Αμήχανος Ακαδημαϊσμός


 
 
Εδώ και τουλάχιστον εβδομήντα χρόνια η συγκόλληση ή συγχρονισμός ή συνάρμοση ή παράθεση ή αλληλουχία εκφράσεων της τέχνης με διαφορετικές αφετηρίες και συμφραζόμενα είναι ρουτίνα. Τα έχουμε δει και ακούσει όλα : Heavy Metal με κλασική ορχήστρες, βιρτουόζους βιολιού σε κρεαταγορές και μετρό, καλάζ ζωγραφικής με ρομαντικά και techno θέματα, πάσης φύσεως μουσικής αναμείξεις ethnic , θέατρα με θεατές σε κάθε νέα σχέση, κάθε χρήση τεχνολογίας σε χορό , θέατρο κλπ.

Με την έννοια αυτή η συζήτηση αν η Πάολα τραγουδάει Χατζιδάκι είναι τελειωμένη πριν αρχίσει.

Πόσο μάλλον όταν ο ίδιος Χατζηδάκης στο Τρίτο στην ακμή της περιόδου , σε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες άτυχες στιγμές του έχει φιλοξενήσει τον Φλωρινιώτη. Με υποτιθέμενο συνδετικό κρίκο την κοινή καταγωγή από την Ξάνθη ο Χατζηδάκης παραχωρεί μια ώρα για να ακούσουμε τον Φλωρινιώτη να τραγουδά τα τραγούδια του με πιάνο. Η ραδιοφωνική παράσταση συνοδεύεται από ένα σαφή έπαινο του Χατζηδάκη , το μουσικό αποτέλεσμα παραπέμπει σε αποτυχημένη προσπάθεια υποψηφίου σε Χ Factor. Η υπόθεση διασώζεται μόνο από τον έμφυτο αντικομφορμισμό του Χατζηδάκη , το πηγαίο χιούμορ του και την αδήριτη ανάγκη να προστατεύουμε το κεφάλαιο Χατζηδάκη μέσω αποσιώπησης. Μετά το Τρίτο  ο Φλωρινιώτης μάλλον χάνει την συγκυρία, εννοούμενη ως επιτυχία,  αλλά συνεχίζει τη διαδρομή του σε όλα τα μαγαζιά “off  της επικράτειας.

Είναι αδύνατο να διαβλέψουμε τις προθέσεις του Χατζηδάκη αλλά εκ πρώτης όψεως διαφάνηκε μια διάθεση αποκατάστασης ενός ελάσσονος μουσικού ρεύματος , όπως αντίστοιχα στα τέλη του σαράντα έχει αποκατασταθεί ένα τότε φαινόμενο ελάσσον,  αλλά τελικά μείζων και ρωμαλέο ρεύμα όπως τεκμαίρεται εκ του αποτελέσματος  :το ρεμπέτικο.

Στην Κριτική της Κριτικής Δύναμης ο Καντ είχε προτείνει ένα ταξινομικό σχήμα, που αντανακλούσε την αίσθηση της καλαισθησίας της εποχής του. Σύμφωνα με αυτό έχουμε τρεις αναβαθμούς καλαισθησίας : το ευχάριστο που αφορά την ιδιωτική ευχαρίστηση απόλαυση ( πχ το κρασί αυτό μου αρέσει αλλά είναι δυνατόν να αρέσει μόνο σε μένα),  το ωραίο που αφορά μια καθολική συναίνεση για την καλαισθησία ενός πράγματος και εγείρει την δυνατότητα ελέγχου (πχ πως είναι δυνατόν να μη συμφωνούμε για την εικαστική αρτιότητα του Παρθενώνα) και το υψηλό που ανοίγεται στο άπειρο συγκινεί την ψυχή και προσδιορίζει την ελευθερία πάνω από τη σκοπιμότητα της καλαισθησίας. Το υψηλό είναι ίδιον μιας καλλιέργειας και εισάγει μια ηθική διάσταση .

Μιλάμε λοιπόν για μια μορφή   του «ευχάριστου» την οποία , ο ευρισκόμενος στα «υψηλά» Χατζηδάκης ,προσπάθησε να  ελκύσει προς τα «πάνω» ,προς το «ωραίο» . Ομοίως η Πάολα από ένστικτο ή επαγγελματική καθοδήγηση προσπαθεί να μεταβεί από την «ευχαρίστηση» στο «καλό» . Την ίδια κίνηση την βλέπουμε συνεχώς  : ο Ρουβάς εισέρχεται στην Επίδαυρο , ένα τόπο όπου ενίοτε το «υψηλό» αναπνέει βραβεύεται και συνεχίζει να φλερτάρει με άλλες εκφράσεις του «υψηλού» : το Άξιον Εστί.

Η Καντιανή ιδιοφυία είχε δει πως η σχέση «υψηλού» και ηθικής οδηγούσε από μια άλλη διαδρομή στην συσχέτιση Θρησκείας και Τέχνης . Καθώς η Ηθική ανήκει στην δικαιοδοσία της Θρησκείας ήταν αναμενόμενο πως θα επιδίωκε την μόνωση της Ηθικής εξοβελίζοντας την Τέχνη από την ζωή. Ήδη από τον 18 αιώνα ο Καντ επισημαίνει την ιδιόμορφη δυσανεξία του Ισλάμ για τις παραστατικές τέχνες μέσω μια αισθητικής και όχι θρησκευτικής ανάλυσης.

Ωστόσο παραμένει ανοικτή η διερώτηση για την λειτουργία και την πάκτωση των υβριδικών εκφράσεων της Τέχνης που αναπτύσσονται συνεχώς.

Από τα μέσα του 30 ο Adorno εκκινώντας από μια ανάλυση της βιομηχανίας της Τέχνης οδηγείται να σταθεί κριτικά προς την jazz , στην οποία βρίσκει μια ρέουσα μορφή , μια αέναη αστάθεια μοτίβων σε σημείο που να διαμορφώνει ένα ρευστό ασαφή ακροατή.

Ο ευρισκόμενος στον αντίποδα του Καντ, Badiou καταθέτει ένα εξ’ ίσου αυστηρό ταξινομικό σχήμα.

Για τον Badiou η Τέχνη ανήκει στο επίπεδο της αχρονικής «αλήθειας». Αυτή είναι μια βαθμίδα αφαίρεσης όπου μαζί με την Πολιτική, την Επιστήμη και τον Έρωτα ορίζουν τις διαδικασίες της κοινωνικής και προσωπικής ζωής. Εντός αυτής της «αλήθειας» ο Badiou διαχωρίζει τέσσερεις στάσεις :την επαναστατική «συμβαντική» , την αντιδραστική την σκοταδιστική και την αναγεννητική . «Συμβαντικές» είναι οι τομές στην τέχνη ( πχ σειριακή μουσική), σκοταδιστική είναι η καταστροφή της Τέχνης ( πχ η καταστροφή της Παλμύρας) , αντιδραστική είναι ο στείρος ακαδημαϊσμός και αναγεννητική είναι η τέχνη ενός νέου κλασικισμού. Για τον αριστερό Badiou οι υβδριδικές μορφές της τέχνης , είτε ως μίξη τεχνών είτε ως ρευστότητα και ανάμειξη στυλ εντός της ίδιας τέχνης είναι προσπάθειες ενός υπερκερασμού της ιδέας της «μεγάλης τέχνης» του 19 αιώνα που όμως παραμένουν τελικά ένας ακαδημαϊσμός. Ο  Badiou βρίσκει στην τέχνη του Wagner ,όχι ένα αντισημίτη Γερμανό Ιδεαλιστή ένα πρωτο- σοσιαλιστή που συνδέεται με τις πηγές του Ναζισμού , αλλά τον τελευταίο μιας προσπάθειας της Μεγάλης Τέχνης αυτής που προσπαθεί να αισθητικοποήσει την ολότητα του Κόσμου και τελικά αποτυγχάνει γιατί ήδη η ολότητα δεν είναι μια κατηγορία που μπορεί να προσδιορίσει τον κόσμο. Ο Badiou αναζητεί μέσω ενός νέου κλασσικισμού μια τέχνη που να διεκδικήσει τις αλήθειες όχι μέσα από την ψευδαίσθηση μιας ολότητας που δεν υπάρχει αλλά μέσα από την αναζήτηση μιας νέας «Μεγάλης Τέχνης» .

Παρότι οι φορμαλισμοί του Badiou είναι απόλυτοι, ως απότοκα μιας μαθηματικοποίησης της φιλοσοφίας του, εν τούτοις προσπαθούν να διερευνήσουν το θεμελιακό ζήτημα της αισθητικής σήμερα: την «Μεγάλη Τέχνη» το νέο Καντιανό «Υψηλό» χωρίς την αυταπάτη μιας ολικής κατανόησης του κόσμου και την γοητεία ενός ψευδοσυμβαντικού νεωτερισμού του συμφυρμού μορφών και τεχνημάτων , των αέναων ροών -μίξεων στυλ και συμφραζομένων εντός ή στην περιφέρεια της Τέχνης. Η αφόρητη επιτήδευση διαφόρων εκδοχών του κλασσικού αρχαίου θεάτρου κάθε καλοκαίρι ,ο κορεσμός των επινοήσεων είναι μια άλλη ένδειξη μιας νέας μανιέρας που τελικά διαμορφώνεται ως «κομφορμισμός με νεωτερικό προσωπείο».

Με την έννοια αυτή η συμπαθής Πάολα και οι Χατζηδακικές ερμηνείες είναι συμπαθείς εκφράσεις μιας συνεχούς αμηχανίας του ενεστώτος αισθητικού ακαδημαϊσμού .