Καποδίστριας: η υψηλή τέχνη του λαικού μελοδράματος.

 

H ταινία του Σμαραγδή είναι μια τεράστια παρεξήγηση:

Ανεξάρτητα από τις προθέσεις του σκηνοθέτη,δεν είναι μια ιστορική ταινία: είναι συνεπές καλοκουρδισμένο ερωτικό μελόδραμα που σε καθηλώνει.

Ταχύτητα, πολλαπλοί τόποι σε όλη την Ευρώπη, τρομερά τοπία και σκηνικά, ιστορικές ίντριγκες και δράματα, καλοπαιγμένοι δεύτεροι και τρίτοι ρόλοι, καταπληκτική μουσική.

Οι προφανείς ιστορικές επινοήσεις , φαίνεται να υπηρετούν το μελόδραμα παρά να στοχεύουν στην ιστορική ακρίβεια.

Οι ιστορικές παρασπονδίες δε με ενόχλησαν , καθώς η κινηματογραφική ροή παρασέρνει τα πάντα.

Επαναλαμβάνω απόλαυσα ένα κλασσικό μελόγραμα, δηλαδή με υπερβολικούς καλούς και κακούς, όμορφους και όμορφες καλούς και καλές  και ασχημους κακούς: ένα μελόδραμα με ιδεολόγους εναντίον ραδιούργων με ανεκλπήρωτους ρομαντικούς έρωτες, καλοκάγαθους φτωχούς και παμπόνηρους πλούσιους.

Όποιος θεωρεί πως κάθε μελόδραμα λειτουργεί στους θεατές , δεν έχει παρά να δει μια πλειάδα από αντίστοιχες “σούπες”.

Ο σκηνοθέτης Σμαραγδής το έχει.

Αν τώρα ο Σμαραγδής παραλαληρεί και υπνωτίζει ηθοποιούς και παριστάνει τον αδικημένο , δεν με αφορά , καλιτεχνικά, όπως δεν με αφορά ως θεατή  που ο Πολάνσκι διώκεται για παιδεραστία και ο Μπερτολούτσιι  προκάλεσε και επέβλεψε ένα βιασμό στο “Τελευταίο Ταγκό”.

Τέλος αν η παραχαραγμένη ιστορία,ξεσηκώνει τον “και καλά” “πατριωτικό χώρο” έχω την αντίθετη άποψη. Θα πάθουν κολούμπρα, γιατί με τέτοια αγιοποίηση ( για να υπηρετηθεί το μελόδραμα) του Καποδίστρια, οι Βελόπουλοι, Κασιδιαρέοι κλπ μοιάζουν σαν Γκρέμλιν.

Όποιος ήξερε πως το “La La Land” ήταν μιούζικαλ και του άρεσε , δεν βγήκε να πει πως είναι χαζό οι άνθρωποι να σταματάνε να μιλάνε και να αρχίζουν να χορεύουν. Ομοίως αν πάτε και δείτε τον Καποδίστρια μήν ψάχνετε ιστορία ,απλά απολαύστε ένα αριστουργηματικό μελόδραμα.