Συνωστισμός στο "Νέο Κέντρο"

 

Μετά την επίσημη έναρξη των «ΕΛΑΣ»  και «Ελπίδα για την Δημοκρατία και την κατάθεση αρχικών προτάσεων και δράσεων, σημειώνεται ένας συνωστισμός στο λεγόμενο χώρο του Κέντρου, δηλαδή της Μητσοτακικής ΝΔ, της ΕΛΑΣ και του Πασοκ. Ας ονομάσουμε τον νέο αυτό χώρο «Νέο Κέντρο».

Η ταξινόμηση γίνεται με βάση την «κυτταρική δομή» των κομμάτων και δεν βασίζεται στους πολυμορφικούς φαινότυπους που εκδηλώνονται στο τηλεοπτικό σύμπαν των ρητορικών επιδείξεων της τηλεόρασης ή στον προπολιτικό κόσμο των μανιχαισμών του ιντερνετικού βιότοπου. Ταυτόχρονα μια τέτοια γνωμάτευση , για τη φύση του «Νέου Κέντρου» μπορεί να γίνει επαγωγικά, ορίζοντας τα άκρα , στην ολιστική (κινηματική, ιδεολογική κομματική ) δυναμική , οδεύοντας διαδοχικά σε ένα δυναμικά οριζόμενο κέντρο, ως σημείο απώθησης από τους δύο πόλους.

Σήμερα στην Άκρα Δεξιά επικρατεί η ΧΑ. Παρά την νομική εμπλοκή , είναι ο μοναδικός σχηματισμός που έχει σοβαρές εφεδρικές δυνάμεις «επί του πεδίου», σε κατάσταση «παρά πόδα» και μπορεί ανά πάσα στιγμή να πυροδοτήσει εκλογικές εύνοιες. Το ρευστό ιδεολογικό πλάσμα της νεοναζιστικής ΧΑ παραμένει ενεργό σχεδόν όσο και το 2012.

Εντεύθεν της ΧΑ συνωστίζονται μια σειρά από φορείς με πολύχρωμες εκδηλώσεις συντηρητισμού , με αναφορά στην περισσότερο στην ΕΡΕ του 60 παρά προς μια ελληνική  εκδοχή Alt Right.Νίκη, Ελπίδα, Λύση, Λογική και Σαμαράς λειτουργούν χωρίς κομματική γείωση , περισσότερο ως υποψήφιοι παραλήπτες κρατικής επιχορήγησης. Ενίοτε καταγράφονται εκδηλώσεις γραφικότητας με την Ρωσοφιλία Βελόπουλου ή τον υπερπατριωτισμό του φυγόστρατου Σαμαρά (1).Όμως ο χώρος αυτός έχει ένα σοβαρό ακροατήριο σε ένα ευαισθητοποιημένο κοινό για αμυντικά θέματα.

Στην άλλη πλευρά του τόξου, η μεγάλη υπαρκτή δύναμη της Αριστεράς παραμένει ο ενιαίος χώρος Αναρχία-Αυτονομία-Ρουβίκωνας.

Διαθέτουν ισχυρή γείωση σε ριζοσπαστικοποιημένους νέους, εκφράζονται με συνεχείς ακτιβισμούς, επεξεργάζονται θεωρητικά το κίνημα τους , επικυριαρχούν σε χώρους κινητοποιήσεων και διαθέτουν μακράν το πιο άρτιο πανελλαδικό δίκτυο τοπικών ημιαυτόνομων σχηματισμών. Πολιτικά είναι οι μοναδικοί που θέτουν το θέμα ταμπού του χώρου: πέραν και κάτω από την τυπικά υπαμειβόμενη εργασία στον Ελληνικό σχηματισμό , υπάρχει ένα σιωπηλό «προλεταριάτο»  που αποτελείται από τους 400,000-600,000 νομότυπους ή παράνομους μετανάστες που εργάζονται σε συνθήκες φόβου και αμείβονται με μεροκάματα τρόμου.

Στα δεξιά του χώρου αυτού κυριαρχεί το ΚΚΕ με πλούσιο τελετουργικό ρεπερτόριο, άρτια ικανότητα διεξαγωγής συναυλιών , ισχυρή αγκίστρωση σε ορισμένους πολύ λίγους κλάδους (πχ Ακτοπλοΐα ) αλλά είναι  κυρίως το κόμμα της ασθμαίνουσας αυτοαπασχόλησης  και της μικροιδιοκτησίας. Ο χώρος συμπληρώνεται από ποικιλίες και σεχταρισμούς των υπολειμμάτων του Συριζα 2010-15.

Έτσι οριοθετείται ένα τοπολογικό υπόλειμμα , ένας ενδιάμεσος χώρος ,εκείθεν και εντεύθεν των δύο «άκρων», κομμάτων που εκφράζουν το αίτημα για μια «ισορροπία». Είναι το «Νέο Κέντρο».

Η Μητσοτακική ΝΔ με το μεγαλύτερο πρόγραμμα Δημοσίων Δαπανών ,μετά το σχέδιο Μάρσαλ ,Κευνσιανού τύπου σε δύο δόσεις (Covid,Ταμείο Ανάκαμψης), με την διατήρηση και επέκταση όλων των προνοιακών επιδομάτων της εποχής Συριζα-Φωτίου, και την νομοθέτηση του «Γάμου Ομοφίλων» καταλαμβάνει τα δεξιά του Κέντρου.

Το Πασοκ δρα ως διαχειριστής της μνήμης του Αντρέα, μεταβολίζει  αργά και σταθερά την συγκυβέρνησης Σαμαρά Βενιζέλου. Διαθέτει δυσανάλογα υπέρτερη παρουσία σε Δήμους, Συνδικαλισμό και Περιφέρειες. Το Πασοκ είναι το κέντρο του «Νέου Κέντρου».

Η ΕΛΑΣ είναι ένα υβρίδιο Ποταμιού Δημάρ. Κράτησε ( μιμήθηκε) από το Ποτάμι τον τρόπο δημιουργίας ( απόφαση ενός ανδρός, στελέχωση από την ευάριθμη κρατικοδίαιτη διανόηση, απουσία τοπικών οργανώσεων, αισθητικού τύπου οριοθέτηση («όχι στο παλιό»). Ταυτόχρονα κρατάει από τη Δημάρ ένα ήπιο αριστερό λεξιλόγιο και , όπως θα δούμε παρακάτω, μια εκλεπτυσμένη αποδοχή της συγκυβέρνησης του 2012 (2). Εξετάζοντας πιο προσεκτικά τα εσωτερικά κείμενα της ΕΛΑΣ είναι προφανές πως έχει οδεύσει και εγκατασταθεί αρκετά πιο δεξιά από τον ιστορικό Συριζα.

Τα κόμματα του Κέντρου έχουν θεμελιακά μια εσωτερική τεχνοκρατική συγκρότηση που συγκροτεί ένα πυρήνα πολιτικής, και μια πολιτιστική επικοινωνιακή έκφραση που επιτελείται με σχετικά μεγάλους βαθμούς ελευθερίας. Όταν συναντάμε τα κόμματα αυτά σε φόρουμ πιο τεχνικών συζητήσεων παρατηρούμε ορατές και ενίοτε μεγάλες διαφορές , αποχρώσεων και όχι χρωμάτων.

Ο Γ Χουλιαράκης είναι ο σημαντικότερος συνδιαμορφωτής οικονομικής πολιτικής της ΕΛΑΣ .Παραμένει ο στενότερος συνεργάτης του Γ.Στουρνάρα , ο οποίος δημόσια έχει εκφραστεί με τα καλύτερα λόγια για τον έτερο Οικονομολόγο της ΕΛΑΣ Κ.Κουμεντάκη. Το Δεκέμβριο του 2025 ο Γ.Χουλιαράκης δημοσιεύει στο ΙΝΑΤ ένα κείμενο που οριοθετεί καλύτερα και από τον Τσίπρα το εγχείρημα (πηγή).Ο Χουλιαράκης αποδέχεται ρητά την αξία της μείωσης του δημόσιου χρέους μέσω PSI,απορρίπτει με σαφήνεια την γραμμή του α εξαμήνου 2015 με το πρωτείο της πολιτικής λύσης έναντι της τεχνικής διευθέτησης, αποδοκιμάζει το Δημοψήφισμα και τέλος μέσω μιας περίτεχνης διατύπωσης δεν αμφισβητεί την οικονομική ζημιά της διαπραγμάτευσης αλλά διατυπώνει ένα τεχνικής φύσεως αγνωστικισμό για την μεθοδολογία επιμέτρησης.

Είναι φανερό πως ο Τσίπρας υιοθετεί εκ των υστέρων την ΔΗΜΑΡ, ενώ μια εκκεντρική συγκυρία φέρνει σήμερα τον πάντοτε τυπικό Κουβέλη να συνεχίζει στον Συριζα…

Σε αντίστιξη με τις τηλεοπτικές Performance υψηλών εντάσεων με αφορισμούς ( Συμμορία Μητσοτάκη, Παλαβή Αριστερά, ακατανόητο Πασοκ) υπάρχει ένα πολιτικό πλαίσιο συμφωνίας:

·       Διατήρηση πάση θυσία της δημοσιονομικής σταθερότητας ( λέγε με Μνημόνιο)

·       Ενίσχυση της παραγωγικότητας ( Λέγε με ΟΟΣΑ,ΔΝΤ, έκθεση Πισαρίδη)

·       Στρατιωτικές Δαπάνες για την Τουρκία

·       Διατήρηση σχέσεων με ΗΠΑ και Ισραήλ.

Το κοινό αυτό περίγραμμα πολιτικής εδράζεται και στην δυναμική που έχει τροχιοδρομήσει το Ελληνικό Κράτος, ως αυτόνομος ρυθμιστής (3). Σε άλλη ευκαιρία είχαμε διατυπώσει την θέση πως η ανάδειξη Δημοτικών και Περιφερειακών αρχών με υπερκομματικό τεχνικό προφίλ, σχετίζεται άμεσα με την ενδυνάμωση του αυτόνομου κρατικού τεχνοκρατισμού.

Έτσι τα τρία κόμματα του «Νέου Κέντρου» σε αρμονία με το Κράτος, δημιουργούν μια κατάσταση ιδεολογικής ηγεμονίας ενός  Macronisme à la grecque και απομακρύνει την αίσθηση ενός μετα-μητσοτακικού χάους.

 Είδαμε Τζανετάκη, Ζολώτα ,Παπαδήμο ,Κύρκο,Φλωράκη,Κ Μητσοτάκη,Σαμαρά, Βενιζέλο,Κουβέλη, δεν αργεί η ώρα του τριδύμου Κυριάκου,Αλέξη Νικόλα. Pourquoi pas?

1.  Διαθέσιμες λεπτομέρειες αν ζητηθούν.
2. Οι Υπουργοί της Δημαρ , Μανιτάκης Ρουπακιώτης παραμένουν εκτός οποιασδήποτε κριτικής από τον ιστορικό Συριζα 2010-2019.Αργά η γρήγορα θα αποτιμηθεί το θετικό έργο που παρέδωσαν.
3. Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο η τρέχουσα δημόσια συζήτηση έχει υποτιμήσει το σχετικό βαθμό αυτονομίας του Ελληνικού Κράτους. Οι μεν δεξιοί αναλυτές έχουν ξεχάσει ( αν την διάβασαν ποτέ) τη σχολή της «Δημόσιας Επιλογής», ενώ η αριστερόφωνη διανόηση δεν χάνει την ευκαιρία να αναφερθεί στο όνομα  Πουλατζάς αποσιωπώντας εκκωφαντικά το θεμελιακό έργο του σχετικά με την αυτονομία του Κράτους.

Ένα εικαστικό δοκίμιο Ηθικής (Οδύσσεια του Νόλαν)

 

Τα τελευταία 50 χρόνια  του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου όλα τα κλασικά κείμενα της ελληνικής γραμματείας οι τραγωδίες είτε κωμωδίες έχουν παρουσιαστεί με τον πιο κεντρικό ενίοτε και ευτράπελο τρόπο κανένας όμως δεν διαμαρτυρήθηκε για την πιστότητα των παρουσιάσεων σε σχέση με το αρχικό κείμενο.

 Αυτό που συμβαίνει με την Οδύσσεια του Νόλαν είναι αρκετά ενδιαφέρον .Είναι προφανές ότι ο Νόλαν δημιουργεί μια δική του εκδοχή της Οδύσσεια  κατά τη γνώμη μου την πιο στην πιο κοντινή προς το αρχικό κείμενο,  παρόλα αυτά γίνονται ένα σωρό ενστάσεις για την για το εγχείρημα αυτό.

 Η Οδύσσεια του Ομήρου έχει μεταφραστεί σε νέα ελληνικά σε διάφορες εκδόσεις που αν τις παραβάλουμε θα δούμε ότι και αυτές έχουν μεταξύ τους σημαντικές διαφορές. Η τελευταία Οδύσσεια που διάβασα σε μετάφραση Μαρωνίτη διαφέρει από τις προηγούμενες και με την έννοια αυτή ,είναι μία παρέμβαση στο αρχικό κείμενο.Αν αντιπαραβάλεις την εκδοχή Μαρωνίτη, με αυτές των Καζαντζάκη Κακριδή ή Εφταλιώτη , οι διαφορές δεν είναι αμελητέες.

Μιλάμε για την Οδύσσεια του Νόλαν: η Οδύσσεια του είναι ένα ένας συνδυασμός υπαρξιακού δράματος ,πολεμικής περιπέτειας οικογενειακής ίντριγκας, δοσμένα με ένα μοναδικό εικαστικό τρόπο  καθώς δεν χρησιμοποιεί ψηφιακά μέσα αλλά εκδοχές των πιο κλασικών μηχανικών εφέ προσαρμοσμένες στη σύγχρονη τεχνολογία.

Οι σκηνές με τον Κύκλωπα και τον Δούρειο Ίππο παρουσιάζουν εσκεμμένες ασυμμετρίες μεγεθών ,σχεδόν λανθασμένες προοπτικές και αντιστοιχίες όγκων αν κριθούν με το μάτι ενός θεατή συνηθισμένου στα σύγχρονα ψηφιακά μέσα.Όμως έχουν εικαστική μαγευτική αρτιότητα.

Από όλη την ταινία θα μπορούσα να σημειώσω ορισμένες ενδιαφέρουσες στιγμές:

 Η μάγισσα Κίρκη η οποία μετατρέπει σε γουρούνια τους συντρόφους του Οδυσσέα  του ανακοινώνει ότι αυτή η ζωώδης κατάσταση είναι πιο κοντά προς το ανδρικό είδος.Έτσι , με μία έννοια, η Κίρκη εμφανίζεται σε ένα τύπο μαχητικού φεμινισμού.Οι διάλογοι με την Καλυψώ γίνονται σε ένα πνεύμα μελαγχολίας, υπαρξιακού αδιεξόδου , σχεδόν ως αναπαραγωγή μιας θεατρικής σκηνής του Έντουαρντ Άλμπι.Ο αγριωπός Μενέλαος έχει επανακτήσει ,ως λάφυρο, μια κατάκοπη και βασανισμένη Ελένη ως τρόπαιο κτήσης παρά ως ερωτική επανασύνδεση. Τέλος η κατάκτηση της Τροίας εννοείται ως το χρονικό κέντρο ενός σκοτεινού κύκλου της ανθρωπότητας. Ο Οδυσσέας προσπαθεί να κρατήσει τις αξίες του σε ένα κόσμο αδιέξοδο, χωρίς αξίες χωρίς ελπίδα.

Ο Νόλαν συνεχίζει ένα μοτίβο γνωστό στο Tenet και τον Oppenheimer. Ο κεντρικός ήρωας , ζει μια οριακή περιπέτεια σε κόσμους σκληρούς και ανεξήγητους και παραμένει μελαγχολικός και είρων, πιο φιλοσοφημένος από όλους και όλα γύρω του.

Ο Ρίτσαρντ Ρόρτυ (Richard Rorty .Τυχαιότητα-Ειρωνεία-Αλληλεγγύη) μας είχε ειδοποιήσει έγκαιρα:

Η κριτική της τέχνης αναλαμβάνει σιγά σιγά μια προεξάρχουσα θέση μέσα στην υψηλή κουλτούρα των σύγχρονων δημοκρατιών. Η Κριτική αρχίζει  βαθμιαία και εν μέρει μόνο συνειδητά, έχει τον πολιτιστικό ρόλο που είχαν άλλοτε διεκδικήσει (διαδοχικά) η θρησκεία, η επιστήμη και η φιλοσοφία.

 

Η διάκριση ανάμεσα στο ηθικό και το αισθητικό απλώς χρησιμοποιείται συχνά για να υποβιβαστεί η Τέχνη σε μια κατώτερη θέση μέσα στην κουλτούρα και να υποβληθεί η ιδέα ότι τα δημιουργήματα της  άσχετα προς τον ηθικό στοχασμό. 

 

Έτσι βλέποντας κριτικά την ταινία, μπορούμε να συμπεράνουμε πως τελικά η Οδύσσεια  του Νόλαν είναι ένα δοκίμιο Ηθικής